Αυτό το αυτονόητο και ουσιαστικό, κάποιοι το ξέρουν
το λένε οι ήρωες στις ιστορίες τους
στο δείχνουν τα ξωτικά στα παραμύθια
και τα παιδιά όταν κοιτούν τ’ αστέρια
Είναι δίπλα σου ρε βλάκα
Πάτα επιτέλους το διακόπτη σου
και άκου το φως σου να σου μιλάει
Αλλιώς σε απειλώ,
Θα σου μιλήσω για μένα
Για το δικό μου πλάσμα
Θα σου μιλήσω για κάτι δικό μου, το φώς μου
Για κάτι που είχα, κι έχασα
Κυριακή 29 Νοεμβρίου 2009
Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει να με πονέσει πάλι όπως εσύ κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά
Ποτέ δε θα σ' αφήσω μου 'χες πει να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά χαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά
Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά
Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ
Είμαι αυτός που ξέρει πως άδικα παλεύει σαν κι εκείνον που κοιτάζει μάταια μέσα στον σιωπηλό, κρυστάλλινο καθρέφτη κι ακολουθεί την αντανάκλαση ή το σώμα (το ίδιο κάνει) του ομοίου του. Είμαι, σιωπηλοί μου φίλοι, αυτός που ξέρει πως άλλη τιμωρία από τη λησμονιά δεν υπάρχει ούτε κι άλλη συγγνώμη. Κάποιος θεός έδωσε στο ανθρώπινο μίσος τούτη την παράξενη δικλείδα. Είμαι κείνος που, μ' όλες τις φοβερές παραπλανήσεις του, ποτέ δεν μπόρεσε ν' αποκρυπτογραφήσει τον απλό και μαζί πολλαπλό αδιάβατο λαβύρινθο του χρόνου, που ανήκει ταυτόχρονα σε έναν και σ' όλους. Είμαι κάποιος που δεν είναι κανένας, εκείνος που στον πόλεμο δεν έπιασε σπαθί. Είμαι αντίλαλος, λήθη, τίποτα.
JORGE LUIS BORGES
Ποίμα του Borges που αντικατοπτρίζει αψεγάδιαστα την τωρινή ψυχολογική αναζήτηση που πηγάζει απο την ανάλυση και την προσπάθεια οργάνωσης σκέψεων που δημιουργήθηκαν πριν καιρό και ήρθε η ώρα να ανέβουν στην επιφάνεια. Ήρθε η ώρα του ονείρου και η λήθη μας προσπέρασε, σχεδόν απρόσμενα. Γιατί έτσι και αλλιώς, αυτό είμαι!
Ξύπνησες νομίζοντας πως βρέθηκες κάπου που ήθελες, αλλά σε γελάσανε. Έχεις αρκετή αντίληψη ωστε να αποκωδικοποιήσεις τα δεδομένα. Μην το ωραιοποιείς το πρόβλημα, αφου ξέρεις οτι υπάρχει. Αυτοσχεδίασε την έξοδο απο την προβλεπόμενη λύση. Όλα είναι έτοιμα και περιμένουν την έγκριση. Αφου την πάρεις ξεκίνα να τρέχεις. Πολύ βάλτωσες.
Κοιμήσου, έχεις κουραστεί, αλλά πρόσεξε πως θα ξυπνήσεις αυτή τη φορά.
Μπροστά σου μοιάζω με παιδί και πράγματι ένα απο αυτά είμαι ιδανικό, ονειρικό και ανάξιο παιδί
Λάθη, πάθη και ανόητες κραυγές πλημμύρισαν και στέριωσαν στην άκρη της ψυχής απ' όπου ποτέ σου δεν θα φύγεις
Εσύ ανίκητο και ανόητο πουλί που πάντα πάλευες να φύγεις και δεν έμαθες να στέκεις έστω για λίγο καταγής
Μια ζωή θα'χεις αληθινή μια ζωή απο ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό Μα μια ζωή, δε σου φτάνει για να χορτάσεις
Μήτε και εγώ πρόλαβα με πνίξανε τα λάθη μου και ξέμεινα στο θυμό σου
Κορμί καμμένο απ' τον ήλιο και απο τους στεναγμούς ποτέ δεν θέλησες ν' αρθρώσεις λέξεις έμορφες παρά προτίμησες να κάνεις μακρύ ταξίδι για να βρείς αρμύρα στα μαλλιά σου
Ασύγκριτη ομορφιά μου, σαν παιδί θα τρέξω να καλύψω το κενό όπως το μπράτσο μου έτρεξε τη μέση σου
Όταν απ' το κουτί ένιωσα να πετάω απο κοντά έγινα ουρανος
Μπορεί να φεύγεις μα δεν θέλω Μπορεί να φεύγεις μα φοβάμαι μη χαθείς
Αν δεν χαθείς τότε... να μην αλλάξεις
Με την βοήθεια των φίλων μου Νίκου Κ. και Pablo N. γραμμένο για αυτήν
Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται: ''Είμαι ότι δεν έζησα, είμαι η βροχή που θα 'ρθει να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί. Βράδυ στα κρεβάτια τους πως στενάζουν ξαναμμένες ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή...''
Ο στρατιώτης με τ'όπλο σημαδεύει και σκέφτεται: ''Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ότι έχει ζήσει είμαι ένας μικρός θεός, είμαι ένα στοιχιό. Πάνω από το αίμα του αύριο εδώ την ίδια ώρα ερπετά θα σέρνονται όπως κάνω κι εγώ...''
Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται: ''Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ'αυτά θα φωνάξει ''Λιμπερτά!'' κι όπως θα κοιτάει τις κάνες θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά...''
Όταν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου αντίκρισε για πρώτη φορά αυτή την φωτογραφία, δημοσιευμένη ανάμεσα στις 5 κορυφαίες στιγμές του φωτορεπορτάζ, την θεώρησε απλά υπερτιμημένη: Ένας ξερακιανός τύπος, αλλοτινών καιρών, που κάπνιζε ανέμελα το τσιγάρο του.Ο βραζιλιάνος φωτογράφος Σαλγκάδο έβαλε χρόνια πριν τη λεζάντα στη φωτογραφία, γράφοντας: «Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο πριν από την εκτέλεσή του. Βλέπουμε, σημείωνε ο Σαλγκάδο, έναν άνθρωπο σε ειρήνη με τον εαυτό του και με τον θάνατο». Ο εικονιζόμενος είναι ο Μεξικανός υπολοχαγός του Ζαπάτα, που εκτελέστηκε το 1917 από τον ομοσπονδιακό στρατό. Δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεσή του ζήτησε ένα τσιγάρο και πόζαρε ακουμπισμένος σε ένα πέτρινο τοίχο, χαμογελώντας άφοβα στο φακό του Agustin Victor-Casasola. Στάση τόσο παράδοξα γενναία για έναν άνθρωπο, που έχει απέναντι του τον εκτελεστή του. «Όταν διάβασα τη λεζάντα της φωτογραφίας, λέει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ανατρίχιασα. Η στάση του Φορτίνο Σαμάνο δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα. Ίσως γι’ αυτό με συγκίνησε. Οι τωρινοί άνθρωποι, με τη συμβολή της τηλεόρασης, έχουμε υποστεί δύο σημαντικές ήττες: Από τη μια, έχουμε εθιστεί στον πόνο και στον θάνατο των άλλων –μέχρι και ζωντανή αναμετάδοση πολέμων έχουμε παρακολουθήσει– και από την άλλη, ακριβώς επειδή νομίζουμε ότι είμαστε πάντα στη θέση του θεατή, όταν χτυπήσει την πόρτα μας κάποια συμφορά ή ο ίδιος ο θάνατος ξαφνιαζόμαστε και τρομάζουμε».
Απλά παραθέτω αυτό το μικρό κείμενο χωρίς να θέλω να σχολιάσω κάτι, μιας και συμφωνώ απόλυτα με τα λόγια του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Μόνο μια μικρή διαφορά, εμένα μου άρεσε η φωτογραφία και πριν διαβάσω τη λεζάντα..
Μια χούφτα αισθήματα βαραίνουν την ψυχή μου κι' αν θέλω να τ' απαρνηθώ δεν είμαι ικανός
για χρόνια αμέτρητα αυτή θα 'ναι η ζωή μου σαν με καλύπτει ο επουράνειος ιστός ο απαλός
τ'αστέρι τρεμοπαίζει, σημάδι δισταγμού μα δε μπορείς παρα να δείς της μιας στιγμής το φώς
Σάββατο 20 Ιουνίου 2009
Κλειστές ψυχές , θαρρείς φαντάζουν ορυχεία γεμάτες μάρμαρο, αδάμαντες, χρυσό. Κοιτώ στα ανοίγματα, στα μάτια με υποψία να βρω ένα κράτημα και μέσα να συρθώ.
Θα πείτε ‘σεις ένας ρακένδυτος σακάτης τάχα πώς δύναται να μπει σε μια ψυχή ; Εγώ θα πώ , αλήθεια , πώς ο κάθε Μάρτης με αυτά τα χάλια φέρνει άνοιξη στη γη ;
Κατά καιρούς, θα βρω ψυχές ερημαγμένες απ΄της αγάπης κι απ’ του πόνου τον καημό- από τον πόλεμο , την έχθρα συλημένες, από την πείνα κι από τον ξεριζωμό.
Να κατεβώ μ’ άπειρο κίνδυνο εκεί μέσα, μην καταρρεύσει της καρδιάς κάποια στοά. Προσεκτικά, στεργιώνω λόγους στα τραβέρσα κι ανοίγω λίγο απ’ του φωτός την ζεστασιά.
Βρίσκω μικρών παιδιών ψυχές, θυμό γεμάτες, αυτές που θα ‘πρεπε να αστραποβολούν και να δουλεύανε εντός χίλιοι εργάτες. Χίλιοι αγγέλοι, το χρυσό να κουβαλούν.
Βρίσκω ψυχές μεγάλων άνθρωπων, λογίων. Μα, αντί για μάρμαρο να βρω πεντελικό βρίσκω φωλιές φιδιών και ίχνη των θηρίων, που κατασπάραξαν το όποιο ιδανικό.
Και όταν έρωτα στα μάτια ανασαίνω, λέω πώς φλέβα αδαμάντων θα βρεθεί. Στο βαγονέτο του δακρύου ανεβαίνω δίχως σκαπάνες, σπαρματσέτα ή ψαθί.
Ότι εγώ κάνω , δεν το κάνω για να κλέψω.. Για να αφαιρέσω από τα σπλάχνα θησαυρούς.. Αυτό το κάνω να κοσμήσω, λίγο έστω, φτωχής ψυχής μου, τοίχους άδειους, σκοτεινούς.
Γιατί κι εγώ, ήμουν παλιά σαν ορυχείο κι από τα μάτια μου κατέβαιναν πολλοί.. Μα επαίρναν όλοι κι από ένα’ πικρό αστείο το μόνο κοίτασμα που είχα στην ψυχή..
Τραγούδι του Θ.Παπακωνσταντίνου
Ενα τραγούδι... ποίημα που φωτογραφίζει τα πρόσωπα τόσων πολλών ανθρώπων που είχαν την τύχη να γεννηθούν τέτοια εποχή αλλά παραμένουν αμετανόητα απραγείς και άπειροι εκτελεστές ουσίας. Άραγε πότε έχει εγερτήριο;
Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων, και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές, χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων.
Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ' Αλγέρι και το Σφαξ θ' αναχωρούν σαν πάντοτε περήφανα τα πλοία, κι εγώ, σκυφτός σ' ένα γραφείο με χάρτες ναυτικούς, θα κάνω αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία.
Θα πάψω πια για μακρινά ταξίδια να μιλώ οι φίλοι θα νομίζουνε πως τα' χω πια ξεχάσει, κι η μάνα μου χαρούμενη θα λέει σ' όποιον ρωτά: "Ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει..."
Μα ο εαυτός μου μια βραδιά εμπρός μου θα υψωθεί και λόγο, ως ένας δικαστής στυγνός, θα μου ζητήσει, κι αυτό τ' ανάξιο χέρι μου που τρέμει θα οπλιστεί, θα σημαδέψει κι άφοβα τον φταίχτη θα χτυπήσει.
Κι εγώ που τόσο πόθησα μια μέρα να ταφώ σε κάποια θάλασσα βαθιά στις μακρινές Ινδίες, θα 'χω ένα θάνατο κοινό και θλιβερό πολύ και μια κηδεία σαν των πολλών ανθρώπων τις κηδείες.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ 119 ΜΕΡΕΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ Ο ΘΟΔΩΡΗΣ ΤΕΝΕΖΟΣ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΥΓΡΑ (ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ). ΕΠΙΣΗΣ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΘΩΡΑΚΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ STOP CARTEL ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΜΑ ΤΗΣ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΓΗΣ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ. ΕΠΙΣΗΣ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΛΜ, ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΗΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΠΕΙΝΑΣ ΤΟΥ ΘΟΔΩΡΗ ΤΕΝΕΖΟΥ, ΑΠΟ ΤΗΝ 43η ΜΕΡΑ, ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΕ ΑΠΕΡΓΙΑ ΠΕΙΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΨΑΣ. ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΟΣΟΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΑΥΤΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΡΓΑ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΤΟΥΣ.
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2009
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή έχεις κατάστημα κάπου στη γη πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά πολλά λεφτά, πολλά λεφτά
Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά σταυροκοπιέσαι στην Παναγιά Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη tv, τρως τροφή πνευματική.
Μακριά από κόμματα μην βρεις μπελά, “Πατρίς, θρησκεία και φαμελιά” Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί, μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι. Ο γιός σου μοναχά να ‘ναι καλά ν’ αφήσεις τ’ όνομα και τον παρά.
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί τη νιότη ξόδεψες και την ορμή για τη δραχμή, για το πετσί δίπλα σου τ’ όνειρο, η ζωή και το φως μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.
Ξέρεις πως δώσανε κυρ-Παντελή άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή να γίνει τ’ όνειρο φέτα ψωμί να φας και ‘ συ κυρ-Παντελή;
Κι εσύ τι έδωσες κυρ-Παντελή; Πες μας τι έκανες σ’ αυτή τη γη; Πες μας τι άφησες κληρονομιά που να εμπνέει τη νέα γενιά;
Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή έντρομε, άβουλε συ φασουλή βρώμισες τ’ όνειρο και την ψυχή άδειο πετσί χωρίς πνοή.
Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά θάψτε τους έντιμους μες στα σκατά κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή σκουλήκι άχρηστο σ’ αυτή τη γη.
Πότε άραγε θα γλιτώσουμε απο τους Κυρ - Παντελήδες; Μόνο όταν θα νοιαστούμε πραγματικά...
(Μόλις έμαθα οτι ο Πάνος Τζαβέλας απεβίωσε πριν περίπου 5 μήνες και έτσι παραθέτω το παραπάνω τραγούδι ως ελάχιστο φόρο τιμής. Νιώθω σχεδόν ένοχος που άργησα τόσο πολύ να μάθω αυτή τη δυσάρεστη εξέλιξη. Τι να πώ...Πεθαίνουν αυτοί οι άνθρωποι και ζει ο Μητσοτάκης...)
Η απόλυτη σιγή των ΜΜΕ γιά την Απεργία Πείνας οφείλεται στα καρτέλ τού χώρου και τούς αλληλοεκβιασμούς με την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Απειλές άμεσης απόλυσης, αν δημοσιογράφοι ασχοληθούν με την Απεργία Πείνας! Σε αληθινό μαφιόζικο τοπίο εχει εξελιχθεί σύμφωνα με δημοσιεύματα και αποκλειστικές πληροφορίες ο χώρος των ΜΜΕ στην Ελλάδα, καθώς απάντηση δεν έχει δοθεί σε δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία, η Επιτροπή Ανταγωνισμού έχει ενταφιάσει καταγγελίες κατά ΜΜΕ γιά σύσταση καρτέλ. Στο γεγονός αυτό οφείλεται και η απόλυτη απόκρυψη της Απεργίας Πείνας, με την ξερή εντολή: Θάψτε κυριολεκτικά τον Τενέζο καί την Απεργία Πείνας, αφού τον θάνατό του, ελάχιστοι θα πληροφορηθούν! Αποκλειστικές πληροφορίες αναφέρουν ότι δημοσιογράφος απειλήθηκε με άμεση απόλυση, όταν "καρφώθηκε" στο ΜΜΕ πού εργάζεται για πολλά χρόνια, ότι διεξάγει έρευνα για την Απεργία Πείνας!
Η ΕΣΗΕΑ αλήθεια γιατί τηρεί σιγή ιχθύος για το θέμα τής Απεργίας Πείνας και τη μαζική αποχή των δημοσιογράφων των συμβατικών ΜΜΕ από τη σχετική ειδησεογραφία επί τέσσερις μήνες ;
Χορεύει ο καπνός σκαρφαλώνοντας στον ουρανό μοιάζει να χαμογελά στα αστέρια και ξαναγυρίζει μικρές κοιλίδες είναι και αυτά σαν τις όμορφες στιγμές που σε λερώνουν μένουν για λίγο και χάνονται, αλλά σ'αρέσει να ψάχνεις
Άλλη μια δόση και φευγεις, δεν είσαι εδώ κοιτάς ψηλά και προσμένεις να έρθει κάτι προσμένεις το αύριο και φέρνεις στο νου το άγνωστο έχεις ανέβει και στέκεις σχεδόν παντοτινός κοιτάς απο ψηλά και γελάς
Είναι όλα αστεία, σαν την ζωή ποτέ δεν θα την έχεις αφού όλοι τη θένε και όλοι τη θένε για έναν, εγωιστές αυτό σε διώχνει μακριά και κανείς δεν φτάνει εσένα αυτό θέλεις να πείς, αλλα το τώρα σου μοιάζει νωρίς και το αύριο σου ξεφεύγει πάλι...
Εσύ που για εκείνον δε γνωρίζεις και ποτέ δεν έμαθες, εσύ που στολίζεις το ακρόπρωρο και ποτέ δεν είπες πως έζησες στεριώνεις τους θαιρούς που σε πάνε στην άνοιξη και περιμένεις την ανταπόκριση οκνηρού όχλου ελεγχόμενου πλήθους προσμένεις μια αντίδραση εσένα, σε φοβίζουν τα πλήθη που διστάζουν στο νεύμα του καιρού
Μοιάζει ο κόσμος παιδική χαρά, να κάνεις το παιχνίδι σου τζογάρεις στο χρόνο και γυρεύεις την ευτυχία την ψάχνεις στο μέλλον και την χάνεις απο τώρα νομίζεις πως την κυνηγάς, αλλά ποτέ δεν την φτάνεις μήπως γιατί δεν υπάρχεις; κι' αν υπάρχεις ξαναψάξε για τους θαίρους και φτιάξε πάλι την πορεία και πες μου που τελειώνει το ταξίδι
Στάσου, που πας; Τίποτα δεν τέλειωσε...
Πέμπτη 14 Μαΐου 2009
It's hard, hard not to sit on your hands And bury your head in the sand
Hard not to make other plans and claim that you've done all you can all along And life must go on
It's hard, hard to stand up for what's right And bring home the bacon each night Hard not to break down and cry When every idea that you've tried has been wrong But you must go on
It's hard but you know it's worth the fight 'cause you know you've got the truth on your side When the accusations fly, hold tight Don't be afraid of what they'll say Who cares what cowards think, anyway They will understand one day, one day
It's hard, hard when you're here all alone And everyone else has gone home Harder to know right from wrong When all objectivity's gone And it's gone But you still carry on
'cause you, you are the only one left And you've got to clean up this mess You know you'll end up like the rest Bitter and twisted, unless You stay strong and you carry on
It's hard but you know it's worth the fight 'cause you know you've got the truth on your side When the accusations fly, hold tight And don't be afraid of what they'll say Who cares what cowards think, anyway They will understand one day, one dαy
Τετάρτη 13 Μαΐου 2009
Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία. Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία Το φίδι σκίζεται στο βράχο με τη σμέρνα.
Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου. Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει. Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου, για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει. Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι. Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα. Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι, πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα
Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει. Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες; Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες
Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο. Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα. Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα
Γιατί όποτε γίνεται κάτι στο κέντρο της Αθήνας πέφτει ο σέρβερ του Indymedia???
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Ο απεργός πείνας Θοδωρής Τενέζος συνεχίζει τον αγώνα του ενάντια στα παράνομα καρτέλ. Στην οδό Πατησίων στην Αθήνα έξω απο τα γραφεία της επιτροπης ανταγωνισμού έδω και 85 μέρες. Κανείς ωστόσο απο τα ΜΜΕ δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ενεργά.
Ποιόν κοροιδεύτετε μωρέ;;
Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε το διαδικτυακό blog του απεργού tenezos.blogspot.com
Solo voy con mi pena Sola va mi condena Correr es mi destino Para burlar la ley Perdido en el corazn De la grande Babylon Me dicen el clandestino Por no llevar papel
Pa' una ciudad del norte Yo me fui a trabajar Mi vida la dej Entre Ceuta y Gibraltar Soy una raya en el mar Fantasma en la ciudad Mi vida va prohibida Dice la autoridad
Solo voy con mi pena Sola va mi condena Correr es mi destino Por no llevar papel Perdido en el corazn De la grande Babylon Me dicen el clandestino Yo soy el quiebra ley
Mano Negra clandestina Peruano clandestino Africano clandestino Marijuana illegal
Solo voy con mi pena Sola va mi condena Correr es mi destino Para burlar la ley Perdido en el corazn De la grande Babylon Me dicen el clandestino Por no llevar papel
Argelino, Clandestino! Nigeriano, Clandestino! Boliviano, Clandestino! Mano Negra, Ilegal!
Περνάει και η άνοιξη σιγά σιγά, χορτάσαμε ανθισμένα δέντρα και όμορφες εικόνες εξοχής. Έγιναν και οι πρώτες επισκέψεις στις κοντινές παραλίες! Άρχισα έτσι να ψάχνω για περισσότερο καλοκαιρινούς ήχους και το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στον αγαπητό Manu Chao. Χαρούμενοι ήχοι και καυστικόι στίχοι συνθέτουν το Cladestino. Όπου Cladestino σημαίνει λαθραίος... Υπάρχει λαθραίος άνθρωπος...;
Θα επανέλθω, γιατί δεν τελείωσα και γιατί δεν χωράω μέσα στη μέρα.
Και η μετάφραση στα αγγλικά ->
Alone I go with my sorrow Alone goes my sentence To run is my destiny To escape the law Lost in the heart of the great Babylon They call me clandestine For not having any papers
To a city of the north I went to work I left my life Between Ceuta and Gibraltar I’m a line in the sea A ghost in the city My life is forbidden So says the authority
Alone I go with my sorrow Alone goes my sentence To run is my destiny For having no papers Lost in the heart Of the great Babylon They call me clandestine I’m the lawbreaker
Black Hand clandestine Peruvian clandestine African clandestine Marihuana illegal
Alone I go with my sorrow Alone goes my sentence To run is my destiny To escape the law Lost in the heart of the great Babylon They call me clandestine For not having any papers
Algerian, Clandestine Nigerian, Clandestine Bolivian, Clandestine Black Hand, Illegal
Κύκλους κάνει το μυαλό μου κι αρρωσταίνω στη ψυχή μου γύρω να με τρώει νιώθω χάνω τη ζωή μου.
Χαραγμένη στο μυαλό μου μια φανταχτερή πληγή μου ψάχνω τρύπα για να φύγω από το κορμί μου.
Είναι μέρες που σου βγαίνουν είναι μέρες που δε βγήκαν κι όλα αυτά που σε τρελαίνουν δίπλα σου βρεθήκαν Θλιβερό σε καταφέραν λίγο λίγο σ' αρρωστήσαν κι απομονωθήκαν όλοι όσοι σ' αγαπήσαν.
Ξεφεύγω κι όλο λέω πως κοιτάζω μπροστά και μένω στεγνός και είμαι αριθμός οι μέρες μου περνάνε σα θλιμμένη σκιά φαντάζω σωστός, δεν είμαι σωστός.
Κρατήθηκα από πάντα καρφωμένος καλά και τώρα αργώ, τώρα ακροβατώ το νιώθω και το ξέρω πως πατάω χαλαρά στων άλλων το φως, σε ξένων το φως.
Ξεφεύγω κι όλο λέω πως κοιτάζω μπροστά και μένω στεγνός και είμαι αριθμός οι μέρες μου περνάνε σα θλιμμένη σκιά φαντάζω σωστός, δεν είμαι σωστός
Συνήθεια νομίζω πως κρατάω κακιά να παίρνω διαρκώς καινούρια στολίδια να κόβομαι στα δύο, να ζητάω ματιά στα σκουπίδια.
Κύκλους κάνει το μυαλό μου κι αρρωσταίνω στην ψυχή μου γύρω να με τρώει νιώθω χάνω τη ζωή μου
Χαραγμένη στο μυαλό μου μια φανταχτερή πληγή μου ψάχνω τρύπα για να φύγω από το κορμί μου Τώρα μοιάζω κουρασμένος τώρα κάτι μ' εκδικείται τώρα το μυαλό μου ξένους μοιάζει να μιμείται Καταστρέφω το μυαλό μου κι αρρωσταίνω στην ψυχή μου ψάχνω τρύπα για να φύγω από το κορμί μου
Είμαι μέσα στο φώς που προχωρεί Τα μάτια μου είναι πλημμυρισμένα απο πόθους Είναι ωραίος ο κόσμος Είναι ωραίος ο κόσμος
Τα μάτια δεν κουράζονται να βλέπουνε τα δέντρα Τα δέντρα τα τόσο γεμάτα απο ελπίδα Τα δέντρα τα τόσο πράσινα
Ένα μονοπάτι ηλιόλουστο τραβάει μέσα απο τις μουριές Είμαι στο παράθυρο του νοσοκομείου Δεν νιώθω την μυρωδιά των γιατρικών μου Κάπου πρέπει να ανθίζουν τα γαρούφαλα Δε νιώθω την μυρδιά των γιατρικών
Το ζήτημα δεν είναι να είσαι αιχμάλωτος Το να μην παραδίνεσαι, αυτό είναι
Ναζίμ Χικμετ απο την συλλογή "Πολιτικά Τραγούδια" (1975)
Κρατάει για λίγο αλλά σε φτάνει ψηλά, πολύ ψηλά... και αρχίζεις να πετάς σαν τα ανοιξιάτικα χελιδόνια. Είναι αυτή η αλήθεια και η σχεδόν ανόητη ελευθερία που σε διαπερνάει και δεν σε αφήνει να σταθεις. Αληθινή ανθρώπινη ζύμωση... γιατί πίσω απο την γιορτή είσαι μαρτύριο και καταιγίδα. Είναι μια φωτεινή περιγραφή και ταμπέλα αυτών που θα ήθελα να ζώ. Χωρίς φόβο... σαν μια ανιδιοτελής κατακρεούργηση πάσης φύσης αναστολών. Δευτερόλεπτα ελευθερίας... δευτερόλεπτα ειλικρίνειας. Ψέμματα τέρμα ρε ανθρώπια.
Οτι αγαπώ είναι λίγο.... για λίγο χάνομαι κι αρχίζω να ΠΕΤΩ!
Νομίζω πως δε θα βρείτε κοινά μόνο στη φάτσα.. ... Γιατί όταν τα ΜΑΤ σου ρίχνουν καρκίνο σε μορφή δακρυγόνου.. Με κάποιο τρόπο θα προσπαθήσεις να καλύψεις το πρόσωπο σου...
Γιατί όταν τα ΜΑΤ σου πετάνε πέτρες, και ένα σορό άλλα, το κράνος θα σου είναι απαραίτητο...
Γιατί εκεί όπου θα επικρατήσει κοινωνική συναίνεση, οπότε η φυσική ρουφιανιά καθίσταται ανύπαρκτη, ο ρουφιάνος σε ηλεκτρονική μορφή (κάμερα), θα πρέπει να καταγράψει τα χαρακτηριστικά σου..
Γιατί πρέπει να αποφευχθεί η επόμενη εξέγερση, όταν θα συσσωρευτούν άλλα τόσα σκάνδαλα και ζαρντινιέρες πίσω από τον θεάρεστο θεσμό του κράτους...
Η λύση είναι μια; Να μην κατεβαίνουμε στις πορείες;
Ρε.. Δεν πα να απαγορεύσετε και τις πορείες... Δεν πα να βάλετε παντού κάμερες... Δεν πα να μας φυλακίζετε... Δεν πα να μας τρομοκρατείτε... Πάλι στους δρόμους θα μας βρείτε..
Αχ, τι ωραία μέρα σήμερα.. κι οι άλλοι χτυπάνε προσοχή στις παρελάσεις χαριεντίζονται με την πειθαρχία υπερήφανα ανδρείκελα προπονημένα στρατιωτάκια μικρά αχάριστα ανθρωπάκια
Αχ, τι ωραία μέρα σήμερα.. κι οι άλλοι προπαγανδίζουν ιδανικά γίνονται οι νέοι, προβοκάτορες πολέμου βασιλείς του ψευδους και πρίγκιπες της αμάθειας μικροί αχάριστα ανθρωπάκια
Αχ, τι ωραία μέρα σήμερα.. το χρώμα της σημαίας έγινε μαυρο οι πληγές της γης θεριεύουν θωρακώνονται τα κελιά για να φυλακίσουν τα κακουργήματά σας μικρά αχάριστα ανθρωπάκια
Αχ, μικρά αχάριστα ανθρωπάκια που σας τα δώσανε όλα, μα τίποτα δεν πήρατε που σας τα είπαν όλα, μα τίποτα δεν ακούσατε παρελάστε άκομψα και αργότερα ψάξτε για το νόημα
So, so you think you can tell Heaven from Hell, blue skies from pain. Can you tell a green field from a cold steel rail? A smile from a veil? Do you think you can tell? And did they get you to trade your heroes for ghosts? Hot ashes for trees? Hot air for a cool breeze? Cold comfort for change? And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage? How I wish, how I wish you were here. We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year, Running over the same old ground. What have you found? The same old fears. Wish you were here.
Όλοι είμαστε δειλοί, αρκεί μια ευκαιρία να το αποδείξουμε. Όλοι είμαστε ικανοί, αρκεί μία στιγμή για να φανεί. Όλοι είμαστε τολμηροί, αρκεί να το πάρουμε απόφαση... Βαρέθηκα την υποκριτική....Βαρέθηκα...
Πότε μπορώ να πώ "Επιτέλους!";
When I'm asleep in Cascade Street I don't see anything When I'm asleep in Cascade Street I hear nothing
In the cascade you washed me In the cascade you washed me
When I wake up in Cascade Street I feel nothing When I'm asleep in Cascade Street I don't remember
In the cascade you washed me In the cascade you washed me
You're tearing me apart Crushing me inside You used to lift me up Now you get me down
If I Was to walk away From you my love Could I laugh again ?
If I Walk away from you And leave my love Could I laugh again ? Again, again...
You're killing me again Am I still in your head ? You used to light me up Now you shut me down
If I Was to walk away From you my love Could I laugh again ?
If I Walk away from you And leave my love Could I laugh again ?
I'm losing you again Locking me inside I used to lift you up Now I get you down
Without your love You're tearing me apart With you close by You're crushing me inside Without your love You're tearing me apart Without your love I'm dowsed in madness Can't loose the sadness I can't loose the sadness
Can't loose the sadness
You're tearing me apart Crushing me inside Without your love (you used to lift me up) You're crushing me inside (now you get me down) With you close by I'm dowsed in madness Can't lose the sadness It's ripping me apart It's tearing me apart It's tearing me apart I don't know how It's ripping me apart It's tearing me apart It's tearing me apart I don't know why I don't know why I don't know why I don't know why Without your love Without your love Without your love Without your love It's tearing me apart
Τελικά έβρεξε, και έβρεξε πολύ, ακόμα βρέχει. Αλλά δεν βρήκα το κουράγιο να βγώ να μετρήσω τις σταγόνες που θα με πετύχουν. Όλες όσες με είχαν στόχο, έπεσαν στο κενό... έγιναν όλες ανέλπιδες ευχές.
Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου Γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές Άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά Σε μια γη που ανατέλλει
Αν την ψυχή, χώμα την θεωρείς Τότε βαριές θ’ απλώνονται όλες σου οι μέρες Αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει Σαν μένεις μόνος σου, όρθιος να στέκεις στο κρύο
Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά Σε μια γη που ανατέλλει
Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες Ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες Αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις Φρόντισε να ‘χεις μ’ αλήθεια υφάνει τις λέξεις
Σαν δυο μικρά ασημένια πουλιά Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά Σε μια γη που ανατέλλει
Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά Σε μια γη που ανατέλλει
Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η βροχή προκαλεί μελαγχολία. Δεν δέχομαι αντίθετη άποψη, ακόμα και αν υπάρχει. Στον δικό μου τον κόσμο είναι νομοτέλεια. Κάθε σταγόνα είναι διαφορετική, σαν τις στιγμές της ζωής μας. Καμία στιγμή δεν είναι ίδια με την άλλη, ειδικά αν την "ζείς". Και είναι δύσκολο να "ζήσεις" παρόμοιες στιγμές. Οι περισσότερες πάνε χαμένες. Φαντάσου όταν βρέχει πόσες σταγόνες θα πέσουν απο τον ουρανό... πόσες απο αυτές θα σε πετύχουν;
Έτσι και με τις στιγμές στη ζωή. Κάθε μέρα επιβιώνουμε μέσα απο πολλές στιγμές, εντελώς διαφορετικές στιγμές. Λίγες όμως αξίζουν πραγματικά. Και αυτές αξίζουν γιατί τους δίνουμε σημασία. Αυτή είναι μια πετυχημένη στιγμή, δηλαδή μια απο τις πολλές με αρκετή δόση σημασίας.
Έτσι και εγώ ΘΕΛΩ σήμερα να βρέξει. Για να δώ πόσες σταγόνες θα με πετύχουν και πόσες θα πέσουν στο κενό... Γιατί να έχει τόσο ήλιο σήμερα; Γιατί;
Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτήπου δεν την αρμενίσαμε ακόμαΤο πιο όμορφο παιδίδεν μεγάλωσε ακόμα,τις πιο όμορφες μέρες,τις πιο όμορφες μέρες μαςδεν τις ζήσαμε ακόμα,και, αχ, ότι πιο όμορφο θα΄θελα να σου πω, δεν στο 'πα ακόμα.
Πόση δύναμη μπορεί να κρύβεται σε ένα τραγούδι; Πάρα πολύ... Πόσα συναισθήματα κρύβονται στους στίχους ενός τραγουδιού; Πάρα πολλά... Αλλά και στίχους να μην είχε πάλι μαγικό θα ήταν...
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2009
Αφιερωμένο σε όλους τους δημοσιογράφους που έχουν βαλθεί να μας παραπλανούν και να εξουσιάζουν τις απόψεις μας, αφού έχουν την τύχη να εργάζονται στα μέσα που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Δυστυχώς εκμεταλευονται την ισχύ τους πάντα με γνώμονα το κέρδος και ποτέ τον άνθρωπο. Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης είναι η αυτοοργάνωση και η αντιπληροφόρηση. Ψάξε μόνος να μάθεις και μη μασάς το έτοιμο. Δεν αξίζουν και μας το αποδεικνύουν καθημερινά...
