και ποτέ δεν έμαθες,
εσύ που στολίζεις το ακρόπρωρο
και ποτέ δεν είπες πως έζησες
στεριώνεις τους θαιρούς που σε πάνε στην άνοιξη
και περιμένεις την ανταπόκριση οκνηρού όχλου
ελεγχόμενου πλήθους προσμένεις μια αντίδραση
εσένα, σε φοβίζουν τα πλήθη που διστάζουν στο νεύμα του καιρού
Μοιάζει ο κόσμος παιδική χαρά, να κάνεις το παιχνίδι σου
τζογάρεις στο χρόνο και γυρεύεις την ευτυχία
την ψάχνεις στο μέλλον και την χάνεις απο τώρα
νομίζεις πως την κυνηγάς, αλλά ποτέ δεν την φτάνεις
μήπως γιατί δεν υπάρχεις;
κι' αν υπάρχεις ξαναψάξε για τους θαίρους και φτιάξε πάλι την πορεία
και πες μου που τελειώνει το ταξίδι
Στάσου, που πας; Τίποτα δεν τέλειωσε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου