Ο Ζack de la Rocha στέλνει μήνυμα στους εξεγερμένους του κόσμου

“Το ποίημα αφιερώνεται στις κατειλημμένες πλατείες σε όλο τον πλανήτη που το κουράγιο τους αλλάζει τον κόσμο.Μείνετε δυνατοί.Νικάμε.”


Η αρχή ξεχύνεται από τις φλέβες της πόλης
Στις αρτηρίες
Και κάτω από τα δηλητηριώδη σύννεφα της εξουσίας
Κινούμαστε σαν σκιές


Μέσα από τα σοκάκια
Μέσα από τους εφιάλτες που αγοράζονται και πωλούνται σαν όνειρα
Μέσα από άγονα εργοστάσια
Μέσα από οικοτροφεία
Μέσα από κατεστραμμένες πεδιάδες
Μέσα από τις φλεγόμενες πύλες του παρελθόντος
Μέσα από την έκρηξη της φαντασίας μας
Για να σπάσουμε τη νηνεμία στα μυαλά μας


Οι δράσεις μας,ονειρεύονται με τα μάτια ανοιχτά,την εξάπλωση τους
Μια ανήσυχη μανία
Κάποτε θάφτηκε σαν καμένα κάρβουνα
Που έμειναν μόνα τους να σιγοκαίνε
Αλλά τώρα στοιβάζονται όλα μαζί,κάτω από τα τείχη ενός ετοιμοθάνατου κανόνα
Τώρα όλες οι σπίθες μετράνε


Ροζιασμένα χέρια υψώνονται μέσα στη σιωπή
Πάνω από τη φλόγα μιας άνομης ελπίδας
Είναι η φλόγα που αποκαθιστά το νόημα του αύριο
Πέρα από τα νεκροταφεία των κούφιων υποσχέσεων
Καθώς τα βουτηγμένα στο χρυσάφι κοράκια βουτάνε ότι έχει απομείνει από την άρνηση μας


Και οι νεότεροι ανάμεσα μας
Μας κοιτούν ακίνητοι με μάτια αποφασισμένα
Και λένε
Ο θάνατος ίσως έρθει νωρίτερα για μας
Γιατί η αξιοπρέπεια δεν εξαγοράζεται


Στη γωνιά του τώρα και του πουθενά
Παντού
Σε κάθε γωνιά
Το αύριο μας καλεί
Το αύριο μας καλεί


Zack de la Rocha,16.11.2011

Μια αρχή μου γνέφει

Είναι η δύναμη της βροχής,
που οργιάζει έξω απ'το ανοιχτό παράθυρό μου
αυτή είναι δύναμη σιωπηλή, μα ράβει νότες
για να σπάσει κάθε επιθύμια και να απομακρύνει κάθε γιατρικό μου
σαν την ανάγκη για έρωτα και ένα φιλί

Οταν φωνάζεις να σ'ακούσω προσπαθώ
κι όταν ψιθυρίζεις εύκολα με διατάζεις
όμως ο χρόνος πέρασε κι απ'τα χείλη βγαίνουν αλήθειες
που ποτέ δε παραδέχτηκα και ποτέ δε πρόσεξα καθώς μου γνέφαν

Τώρα σε πιστεύω, τώρα σε κοιτάζω και είσαι εδώ
αλλά δεν ξέρω αν είναι αργά, δεν ξέρω καν τι ώρα είναι
Κι αν σκοτώσω κάθε όνειρο και κάθε ελπίδα
τότε ίσως πάρω αυτό που θέλω
τότε σίγουρα θα με δώ ζωντανό εκεί που θέλω
θα με βρώ εδώ

Προσωπογραφία

Προσωπικός ο λόγος που με διαφεντεύει
δημιούργημα χωρις καμιά πραγματική αξία
της ψυχής μου το σκελέτωμα θεριεύει
αφου δε φαίνεται να υπάρχει σημασία

Ίσως μπορεί να με σώσει η μουσική
γιατί έφτασα εκεί που τελειώνει ο δρόμος
και δεν έχει σταματήσει να με κυνηγά αυτή
μια προηγούμενη αόριστη κραυγή
μια αιώνια αόρατη σιωπή.

Φωτοπαγίδες

I have discovered photography. Now I can kill myself. I have nothing else to learn. 


(Pablo Picasso)

Ελευθερία

Δυό μοναχά ιδανικά
Εγώ έχω:
Ελευθερία και Έρωτα.
Για σένα, Έρωτα,
Δίνω και τη ζωή μου
Για σένα Λευτεριά,
κι αυτόν τον έρωτα. 

Σάντορ Άλεξ. Πετάιφι

Θέλω να πω τόσα πολλά, αλλά πρώτα πρέπει να βάλω το μυαλό μου σε μια τάξη.
Όμως, τελευταία κάπου διάβασα πως είμαστε οτι ακούμε. Οπότε προς το παρον σιγή, ας μιλήσει κάποιος άλλος.

"Μα ποτέ δε μ' ένοιαξαν τα λόγια ξωτικό
κρατούσα μέσα μου για χρόνια ένα θαμμένο μυστικό
και μπορεί όταν θα σε δω αν ταιριάξει να σου πω
για ποιο λόγο εγώ ψάχνω τόσα χρόνια να σε βρω. "

Είναι καιρός για αλλαγές, πάντα ήταν, μα πάντα λείπαν οι αρετές, όπως και τώρα δηλαδή...

"Η αρχή της επιστήμης είναι να γνωρίζουμε την άγνοιά μας. Ο κόσμος που είναι όπου βρισκόμαστε, η σάρκα που είναι αυτό που είμαστε,ο Διάβολος που είναι αυτό που επιθυμούμε, τα τρία αυτά, τη μεγάλη Ώρα, σκότωσαν μέσα μας τον δάσκαλο που είχαμε προορισμό να γίνουμε."

Φερνάντο Πεσσόα

Μία μικρή πρόσθεση, "Ο χρόνος που πέρασε χωρίς να υπάρξει".
Νομίζω πως είναι μια πρόταση που μπορεί να σταθεί επάξια μαζί με το συλλογισμό του Φερνάρντο Πεσσόα αφού ορίζει ακόμη καλύτερα το πρόβλημα. Πρόβλημα το οποίο διαιωνίζεται και είναι η αποφυγή του σήμερα...

Κάτι δικό μου

Στην αρχή είναι αλλιώς

πετάς και χάνεσαι και πας

νιώθεις διαφορετικός

ορκίζεσαι να βρεις το ονειρεμένο

και αυτό είναι εκεί δίπλα σου

αλλά εσύ κυνηγάς τον ουρανό

έτσι έμαθες να λειτουργείς

και αυτό δεν είναι κακό

μα σ’ εμποδίζει να δεις,

να δεις το ουσιαστικό

Αυτό το αυτονόητο και ουσιαστικό, κάποιοι το ξέρουν

το λένε οι ήρωες στις ιστορίες τους

στο δείχνουν τα ξωτικά στα παραμύθια

και τα παιδιά όταν κοιτούν τ’ αστέρια

Είναι δίπλα σου ρε βλάκα

Πάτα επιτέλους το διακόπτη σου

και άκου το φως σου να σου μιλάει

Αλλιώς σε απειλώ,

Θα σου μιλήσω για μένα

Για το δικό μου πλάσμα

Θα σου μιλήσω για κάτι δικό μου, το φώς μου

Για κάτι που είχα, κι έχασα

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει
να με πονέσει πάλι όπως εσύ
κι αφού είπαμε γεια με τα δάκρυα στεγνά
τα παράθυρα αφήνω όλη μέρα κλειστά

Ποτέ δε θα σ' αφήσω μου 'χες πει
να ζήσεις στα όνειρά μου όπως πριν
Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά

Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά
χαρά σ' αυτόν που τώρα σ' αγαπά
χαράζει και σ' αγγίζει στα μαλλιά

Κι όμως να! περπατώ μεσ' τον ύπνο σου εγώ
και μου δίνεις φιλιά στα όνειρά σου ξανά
Και σε παίρνω αγκαλιά με τα μάτια κλειστά
πώς γεννάει στο σκοτάδι η λύπη χαρά

Κανείς δε θα μπορέσει μου 'χες πει
ποτέ να μ' αγαπήσει όπως εσύ