και πράγματι ένα απο αυτά είμαι
ιδανικό, ονειρικό και ανάξιο παιδί
Λάθη, πάθη και ανόητες κραυγές
πλημμύρισαν και στέριωσαν στην άκρη της ψυχής
απ' όπου ποτέ σου δεν θα φύγεις
Εσύ ανίκητο και ανόητο πουλί
που πάντα πάλευες να φύγεις
και δεν έμαθες να στέκεις έστω για λίγο καταγής
Μια ζωή θα'χεις αληθινή
μια ζωή απο ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό
Μα μια ζωή, δε σου φτάνει για να χορτάσεις
Μήτε και εγώ πρόλαβα
με πνίξανε τα λάθη μου
και ξέμεινα στο θυμό σου
Κορμί καμμένο απ' τον ήλιο και απο τους στεναγμούς
ποτέ δεν θέλησες ν' αρθρώσεις λέξεις έμορφες
παρά προτίμησες να κάνεις μακρύ ταξίδι
για να βρείς αρμύρα στα μαλλιά σου
Ασύγκριτη ομορφιά μου,
σαν παιδί θα τρέξω να καλύψω το κενό
όπως το μπράτσο μου έτρεξε τη μέση σου
Όταν απ' το κουτί ένιωσα να πετάω
απο κοντά έγινα ουρανος
Μπορεί να φεύγεις μα δεν θέλω
Μπορεί να φεύγεις μα φοβάμαι μη χαθείς
Αν δεν χαθείς τότε... να μην αλλάξεις
Με την βοήθεια των φίλων μου Νίκου Κ. και Pablo N. γραμμένο για αυτήν
