Κρατάει για λίγο αλλά σε φτάνει ψηλά, πολύ ψηλά... και αρχίζεις να πετάς σαν τα ανοιξιάτικα χελιδόνια.
Είναι αυτή η αλήθεια και η σχεδόν ανόητη ελευθερία που σε διαπερνάει και δεν σε αφήνει να σταθεις.
Αληθινή ανθρώπινη ζύμωση... γιατί πίσω απο την γιορτή είσαι μαρτύριο και καταιγίδα.
Είναι μια φωτεινή περιγραφή και ταμπέλα αυτών που θα ήθελα να ζώ. Χωρίς φόβο... σαν μια ανιδιοτελής κατακρεούργηση πάσης φύσης αναστολών.
Δευτερόλεπτα ελευθερίας... δευτερόλεπτα ειλικρίνειας.
Ψέμματα τέρμα ρε ανθρώπια.


Οτι αγαπώ είναι λίγο.... για λίγο χάνομαι κι αρχίζω να ΠΕΤΩ!