σαν κι εκείνον που κοιτάζει μάταια
μέσα στον σιωπηλό, κρυστάλλινο καθρέφτη
κι ακολουθεί την αντανάκλαση ή το σώμα (το ίδιο κάνει)
του ομοίου του.
Είμαι, σιωπηλοί μου φίλοι, αυτός που ξέρει
πως άλλη τιμωρία από τη λησμονιά δεν υπάρχει
ούτε κι άλλη συγγνώμη. Κάποιος θεός έδωσε
στο ανθρώπινο μίσος τούτη την παράξενη δικλείδα.
Είμαι κείνος που, μ' όλες τις φοβερές παραπλανήσεις του,
ποτέ δεν μπόρεσε ν' αποκρυπτογραφήσει τον απλό και μαζί πολλαπλό
αδιάβατο λαβύρινθο του χρόνου,
που ανήκει ταυτόχρονα σε έναν και σ' όλους.
Είμαι κάποιος που δεν είναι κανένας, εκείνος που στον πόλεμο
δεν έπιασε σπαθί. Είμαι αντίλαλος, λήθη, τίποτα.
JORGE LUIS BORGES
Ποίμα του Borges που αντικατοπτρίζει αψεγάδιαστα την τωρινή ψυχολογική αναζήτηση που πηγάζει απο την ανάλυση και την προσπάθεια οργάνωσης σκέψεων που δημιουργήθηκαν πριν καιρό και ήρθε η ώρα να ανέβουν στην επιφάνεια. Ήρθε η ώρα του ονείρου και η λήθη μας προσπέρασε, σχεδόν απρόσμενα. Γιατί έτσι και αλλιώς, αυτό είμαι!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου