Una Faca.. Una Raca

Νομίζω πως δε θα βρείτε κοινά μόνο στη φάτσα..

...
Γιατί όταν τα ΜΑΤ σου ρίχνουν καρκίνο σε μορφή δακρυγόνου..
Με κάποιο τρόπο θα προσπαθήσεις να καλύψεις το πρόσωπο σου...

Γιατί όταν τα ΜΑΤ σου πετάνε πέτρες, και ένα σορό άλλα,
το κράνος θα σου είναι απαραίτητο...

Γιατί εκεί όπου θα επικρατήσει κοινωνική συναίνεση, οπότε η φυσική ρουφιανιά καθίσταται ανύπαρκτη,
ο ρουφιάνος σε ηλεκτρονική μορφή (κάμερα), θα πρέπει να καταγράψει τα χαρακτηριστικά σου..

Γιατί πρέπει να αποφευχθεί η επόμενη εξέγερση,
όταν θα συσσωρευτούν άλλα τόσα σκάνδαλα και ζαρντινιέρες πίσω από τον θεάρεστο θεσμό του κράτους...

Η λύση είναι μια; Να μην κατεβαίνουμε στις πορείες;

Ρε..
Δεν πα να απαγορεύσετε και τις πορείες...
Δεν πα να βάλετε παντού κάμερες...
Δεν πα να μας φυλακίζετε...
Δεν πα να μας τρομοκρατείτε...
Πάλι στους δρόμους θα μας βρείτε..

απο giantakos.blogspot.com

Για την παρέλαση ρε γαμώτο....

Αχ, τι ωραία μέρα σήμερα..
κι οι άλλοι χτυπάνε προσοχή στις παρελάσεις
χαριεντίζονται με την πειθαρχία
υπερήφανα ανδρείκελα
προπονημένα στρατιωτάκια
μικρά αχάριστα ανθρωπάκια


Αχ, τι ωραία μέρα σήμερα..
κι οι άλλοι προπαγανδίζουν ιδανικά
γίνονται οι νέοι, προβοκάτορες πολέμου
βασιλείς του ψευδους
και πρίγκιπες της αμάθειας
μικροί αχάριστα ανθρωπάκια

Αχ, τι ωραία μέρα σήμερα..
το χρώμα της σημαίας έγινε μαυρο
οι πληγές της γης θεριεύουν
θωρακώνονται τα κελιά
για να φυλακίσουν τα κακουργήματά σας
μικρά αχάριστα ανθρωπάκια

Αχ, μικρά αχάριστα ανθρωπάκια
που σας τα δώσανε όλα, μα τίποτα δεν πήρατε
που σας τα είπαν όλα, μα τίποτα δεν ακούσατε
παρελάστε άκομψα
και αργότερα ψάξτε για το νόημα

Wish you were here,

Ένα απο τα καλύτερα τραγούδια, ever and ever...

So, so you think you can tell Heaven from Hell,
blue skies from pain.
Can you tell a green field from a cold steel rail?
A smile from a veil?
Do you think you can tell?
And did they get you to trade your heroes for ghosts?
Hot ashes for trees?
Hot air for a cool breeze?
Cold comfort for change?
And did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
How I wish, how I wish you were here.
We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,
Running over the same old ground.
What have you found? The same old fears.
Wish you were here.

Δεκέμβρης 2008

Η ελευθερία ξεκινάει απο το δρόμο, και γεννιέται στο μυαλό...

Αλλιώτικα και διαφορετικά...

Θέλω διακοπές, αλλιώτικες και διαφορετικές....



Θέλω έναν ήλιο να ξαναδώ, αλλιώτικο και διαφορετικό...




Θέλω να κάνω τον κόσμο, αλλιώτικο και διαφορετικό...



Θέλω μια ζωή, αλλιώτικη και διαφορετική...






Εσύ...;

Τι θα γινόταν άν...

Blog για τους κρατούμενους της εξέγερσης.

http://kratoumenoieksegersis.blogspot.com/

Πότε μπορώ να πώ "Επιτέλους!";

Όλοι είμαστε δειλοί, αρκεί μια ευκαιρία να το αποδείξουμε.
Όλοι είμαστε ικανοί, αρκεί μία στιγμή για να φανεί.
Όλοι είμαστε τολμηροί, αρκεί να το πάρουμε απόφαση...
Βαρέθηκα την υποκριτική....Βαρέθηκα...

Πότε μπορώ να πώ "Επιτέλους!";




When I'm asleep in Cascade Street
I don't see anything
When I'm asleep in Cascade Street
I hear nothing

In the cascade you washed me
In the cascade you washed me

When I wake up in Cascade Street
I feel nothing
When I'm asleep in Cascade Street
I don't remember

In the cascade you washed me
In the cascade you washed me

If i walk away from you...

You're tearing me apart
Crushing me inside
You used to lift me up
Now you get me down

If I
Was to walk away
From you my love
Could I laugh again ?

If I
Walk away from you
And leave my love
Could I laugh again ?
Again, again...

You're killing me again
Am I still in your head ?
You used to light me up
Now you shut me down

If I
Was to walk away
From you my love
Could I laugh again ?

If I
Walk away from you
And leave my love
Could I laugh again ?

I'm losing you again
Locking me inside
I used to lift you up
Now I get you down

Without your love
You're tearing me apart
With you close by
You're crushing me inside
Without your love
You're tearing me apart
Without your love
I'm dowsed in madness
Can't loose the sadness
I can't loose the sadness

Can't loose the sadness

You're tearing me apart
Crushing me inside
Without your love
(you used to lift me up)
You're crushing me inside
(now you get me down)
With you close by
I'm dowsed in madness
Can't lose the sadness
It's ripping me apart
It's tearing me apart
It's tearing me apart
I don't know how
It's ripping me apart
It's tearing me apart
It's tearing me apart
I don't know why
I don't know why
I don't know why
I don't know why
Without your love
Without your love
Without your love
Without your love
It's tearing me apart

Θα μας πάρει ο ουρανός πιό μακρυά...

Τελικά έβρεξε, και έβρεξε πολύ, ακόμα βρέχει. Αλλά δεν βρήκα το κουράγιο να βγώ να μετρήσω τις σταγόνες που θα με πετύχουν. Όλες όσες με είχαν στόχο, έπεσαν στο κενό... έγιναν όλες ανέλπιδες ευχές.



Αν φόβοι σέρνουν τυφλά την καρδιά σου
Γίνε φωτιά και όρμησε προς την ανηφοριά
Αν θεία μοίρα σου ανοίγει πληγές
Άσε τον ήλιο να μπει από τις ραγισματιές

Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά
Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
Σε μια γη που ανατέλλει

Αν την ψυχή, χώμα την θεωρείς
Τότε βαριές θ’ απλώνονται όλες σου οι μέρες
Αν η αγάπη είναι ο φόβος που ενώνει
Σαν μένεις μόνος σου, όρθιος να στέκεις στο κρύο

Αν βρεις τη λάμψη και μια άγρια χαρά
Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
Σε μια γη που ανατέλλει

Αν ταπεινώνουν το μέσα σου οι μπόρες
Ρούφηξε όλους τους τρόμους και κάνε τους ρίζες
Αν στο σκοτάδι τις σκέψεις σου θρέψεις
Φρόντισε να ‘χεις μ’ αλήθεια υφάνει τις λέξεις

Σαν δυο μικρά ασημένια πουλιά
Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
Σε μια γη που ανατέλλει

Γείρε στον ώμο μου βγάλε φτερά
Θα μας πάρει ο ουρανός πιο μακριά
Σε μια γη που ανατέλλει

Αν την ψυχή…
Χώμα θεωρείς…

Αν την ψυχή…
Χώμα θεωρείς…

Θέλω να βρέξει...

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Η βροχή προκαλεί μελαγχολία. Δεν δέχομαι αντίθετη άποψη, ακόμα και αν υπάρχει. Στον δικό μου τον κόσμο είναι νομοτέλεια. Κάθε σταγόνα είναι διαφορετική, σαν τις στιγμές της ζωής μας. Καμία στιγμή δεν είναι ίδια με την άλλη, ειδικά αν την "ζείς". Και είναι δύσκολο να "ζήσεις" παρόμοιες στιγμές. Οι περισσότερες πάνε χαμένες. Φαντάσου όταν βρέχει πόσες σταγόνες θα πέσουν απο τον ουρανό... πόσες απο αυτές θα σε πετύχουν;


Έτσι και με τις στιγμές στη ζωή. Κάθε μέρα επιβιώνουμε μέσα απο πολλές στιγμές, εντελώς διαφορετικές στιγμές. Λίγες όμως αξίζουν πραγματικά. Και αυτές αξίζουν γιατί τους δίνουμε σημασία. Αυτή είναι μια πετυχημένη στιγμή, δηλαδή μια απο τις πολλές με αρκετή δόση σημασίας.

Έτσι και εγώ ΘΕΛΩ σήμερα να βρέξει. Για να δώ πόσες σταγόνες θα με πετύχουν και πόσες θα πέσουν στο κενό...
Γιατί να έχει τόσο ήλιο σήμερα; Γιατί;

Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα...

Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν την αρμενίσαμε ακόμα Το πιο όμορφο παιδί δεν μεγάλωσε ακόμα, τις πιο όμορφες μέρες, τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα, και, αχ, ότι πιο όμορφο θα΄θελα να σου πω, δεν στο 'πα ακόμα.

Ναζιμ Χικμέτ