Μια αρχή μου γνέφει

Είναι η δύναμη της βροχής,
που οργιάζει έξω απ'το ανοιχτό παράθυρό μου
αυτή είναι δύναμη σιωπηλή, μα ράβει νότες
για να σπάσει κάθε επιθύμια και να απομακρύνει κάθε γιατρικό μου
σαν την ανάγκη για έρωτα και ένα φιλί

Οταν φωνάζεις να σ'ακούσω προσπαθώ
κι όταν ψιθυρίζεις εύκολα με διατάζεις
όμως ο χρόνος πέρασε κι απ'τα χείλη βγαίνουν αλήθειες
που ποτέ δε παραδέχτηκα και ποτέ δε πρόσεξα καθώς μου γνέφαν

Τώρα σε πιστεύω, τώρα σε κοιτάζω και είσαι εδώ
αλλά δεν ξέρω αν είναι αργά, δεν ξέρω καν τι ώρα είναι
Κι αν σκοτώσω κάθε όνειρο και κάθε ελπίδα
τότε ίσως πάρω αυτό που θέλω
τότε σίγουρα θα με δώ ζωντανό εκεί που θέλω
θα με βρώ εδώ

Προσωπογραφία

Προσωπικός ο λόγος που με διαφεντεύει
δημιούργημα χωρις καμιά πραγματική αξία
της ψυχής μου το σκελέτωμα θεριεύει
αφου δε φαίνεται να υπάρχει σημασία

Ίσως μπορεί να με σώσει η μουσική
γιατί έφτασα εκεί που τελειώνει ο δρόμος
και δεν έχει σταματήσει να με κυνηγά αυτή
μια προηγούμενη αόριστη κραυγή
μια αιώνια αόρατη σιωπή.

Φωτοπαγίδες

I have discovered photography. Now I can kill myself. I have nothing else to learn. 


(Pablo Picasso)

Ελευθερία

Δυό μοναχά ιδανικά
Εγώ έχω:
Ελευθερία και Έρωτα.
Για σένα, Έρωτα,
Δίνω και τη ζωή μου
Για σένα Λευτεριά,
κι αυτόν τον έρωτα. 

Σάντορ Άλεξ. Πετάιφι

Θέλω να πω τόσα πολλά, αλλά πρώτα πρέπει να βάλω το μυαλό μου σε μια τάξη.
Όμως, τελευταία κάπου διάβασα πως είμαστε οτι ακούμε. Οπότε προς το παρον σιγή, ας μιλήσει κάποιος άλλος.

"Μα ποτέ δε μ' ένοιαξαν τα λόγια ξωτικό
κρατούσα μέσα μου για χρόνια ένα θαμμένο μυστικό
και μπορεί όταν θα σε δω αν ταιριάξει να σου πω
για ποιο λόγο εγώ ψάχνω τόσα χρόνια να σε βρω. "

Είναι καιρός για αλλαγές, πάντα ήταν, μα πάντα λείπαν οι αρετές, όπως και τώρα δηλαδή...

"Η αρχή της επιστήμης είναι να γνωρίζουμε την άγνοιά μας. Ο κόσμος που είναι όπου βρισκόμαστε, η σάρκα που είναι αυτό που είμαστε,ο Διάβολος που είναι αυτό που επιθυμούμε, τα τρία αυτά, τη μεγάλη Ώρα, σκότωσαν μέσα μας τον δάσκαλο που είχαμε προορισμό να γίνουμε."

Φερνάντο Πεσσόα

Μία μικρή πρόσθεση, "Ο χρόνος που πέρασε χωρίς να υπάρξει".
Νομίζω πως είναι μια πρόταση που μπορεί να σταθεί επάξια μαζί με το συλλογισμό του Φερνάρντο Πεσσόα αφού ορίζει ακόμη καλύτερα το πρόβλημα. Πρόβλημα το οποίο διαιωνίζεται και είναι η αποφυγή του σήμερα...